Żyję.

Żyję. Oddycham pełną piersią i czuję, że żyję. Pierwszy raz powietrze w moich płucach jest czyste. Bez zanieczyszczeń. Bez skazy. Bez błota, które czasami niechcący wnosi się przez próg naszego życia, zostawia się je na dywanie i pozwala, by rozprzestrzeniło się najpierw po całym mieszkaniu, a następnie by wkradło się do organizmu zajmując każdy organ po kolei.

Uprzątnęłam bałagan dookoła mnie. Długo mi to zajęło, prawda? Wytrzepałam dywany, starłam kurze, okurzyłam i pozmywałam podłogi. Wstawiłam świeże kwiaty w wazon. Jednakże Ty zrobiłeś znacznie trudniejszą i ważniejszą robotę, którą systematycznie robisz każdego kolejnego dnia. Odgruzowałeś moje serce, oczyściłeś płuca, wysprzątałeś żołądek. Przywróciłeś mnie do życia. 



Dziękuję. 
Kocham Cie.