Co noc..

Uciekasz. Chowasz się. Walczysz. 


I przychodzi w końcu taki moment, że odpuszczasz.. Spuszczasz powietrze, siadasz z boku i już nawet nie masz sił na przyglądanie się. Chowasz się pod kołdrą, wystawiając na zewnątrz tylko usta. Żałujesz, że potrzebujesz tlenu do oddychania, bo tam pod pierzyną jest przyjemnie ciepło i bezpiecznie ciemno. Nie widzisz, a więc oszukujesz samą siebie, że nie czujesz. Triumfujesz, mimo iż wiesz, że za chwilę przyjdzie ta przygnębiająca prawda, która sprowadzi falę wyrzutów sumienia i złe samopoczucie. Oszukujesz się, łudząc że tym razem będzie zupełnie inaczej..