Pocałunków każdego ranka i szczerych zapewnień, że jestem najpiękniejsza. Uśmiechu, kiedy będę smutna, wybaczenia, kiedy narobię głupstw, pomocy nawet wtedy, kiedy będę się za nią gniewać, kwiatka na poduszce, kiedy się obudzę. A kiedy będę tańczyć w sali pełnej pięknych kobiet, twojego wzroku mówiącego, że wyjść chcesz tylko ze mną. Dasz mi to wszystko?

Przytłumione odgłosy telewizora przecina przeraźliwą ciszę, dodając mi jakiejkolwiek otuchy. Płomienie czterech świeczkach oświetlają ciemność, która tak znienacka zawładnęła pomieszczeniem. I mój stukot palców w klawiaturę laptopa oraz oczy śledzące każdy nowy ruch na zbyt jasnym monitorze. Zimne powietrze wpadające przez uchylone okno. Wszystko to pomimo absurdu tworzy wspólną całość.. Całość mieszkania i samotności, która od wczorajszego poranku w nim panuje.
Pomimo ogromnej tęsknoty, bardzo to doceniam. Doceniam możliwość wyciszenia się, nie gotowania, nie chodzenia ciągle w kółko, nie posiadania obowiązków. Doceniam możliwość całego dnia w łóżku, oglądania w spokoju swojego ulubionego serialu i swobodnego czasu spędzonego z mamą.. I doceniam Jego i Jego czas z rodziną, dlatego nie narzucam się, a cierpliwie czekam, aż sam się odezwie, a wtedy skaczę niczym mała dziewczynka, czytając tak cudowne sms.. Bo sms od Niego kocham ciągle.